Unknown

Clipping (Dutch)

English translation

After the performance by The Clash, for which the Paradiso hall had already been packed for hours, the also British group Suzie & The Banshees appeared, briefly testing the battleground in advance.

The Banshees played terribly out of tune, at any rate atonal, and Suzie swiftly removed an unwelcome dancer from the stage in a short scuffle. The apparently unemployed former Woolworths cashier emitted toneless sounds which, in the

After several violent eruptions - "London's Burning", "Hate and War", "I'm So Bored with the USA" and the reggae "Police and Thieves", to name just a few striking titles - during "White Riot" the microphone first disappeared into the audience, followed by Joe Strummer himself. Apart from the "zipper fetishism" of these angry young men, this sloppily short performance unfortunately once again offered hardly anything memorable.

Dutch original

Na het optreden van The Clash, waarvoor de Paradiso-zaal al uren stampvol was, verscheen de eveneens Britse groep Suzie & The Banshees, die het strijdtoneel alvast even uittestte.

The Banshees speelden verschrikkelijk vals, in elk geval atonaal en Suzie werkte in een kort handgemeen een onwelkome danser in sneltreinvaart van het podium. De naar alle waarschijnlijkheid werkloze ex-Woolworth cassière stootte toonloze klanken uit, die in het

Na enkele violente erupties, "London's burning", "Hate and war", "I'm so bored with the USA" en de reggae "Police and thieves", om enkele treffende titels te noemen, verdween gedurende "White riot" eerst de microfoon in het publiek, gevolgd door Joe Strummer. Behoudens het "ritsen-fetisjisme" van deze angry-young-men, bood dit slordig-korte optreden, helaas alweer, nauwelijks iets memorabels.

Aggression and False Tones

Punk Adventure

BY PETER KOOPS

AMSTERDAM, SEPT 27 - The fourth time in succession for The Clash was again: chaos, noise, and sickness. It is especially this last element that has never given The Clash the chance to fully express themselves in their music. "One day the wind blows," is the idea behind The Clash, and in the case of punk: according to them, it is a fight with the day after tomorrow, with life, brutal and fleeting.

The fact that this fight also has a sound in their music, which is all too emphatic, became clear in Paradiso in Amsterdam on Tuesday, September 27th. That is the conclusion after the faded and watered-down image of aggression, which is all that remains.

The fact is that The Clash's disappointment on Tuesday evening, more than anything, is due to themselves. Because they knew, in the core, besides the musical qualities of their concert, that it has to do with their expression, but that they don't have control over it. It resulted in an overdriven and forced musical diary, which all too often resembles a cheap and copied external appearance of others.

The fact that they had been recording in the Paradiso hall for hours beforehand with the Amsterdam British group Suzy & the Clash is not clear, but the influence is everywhere.

It turned out to be very difficult and tiring, but in any case, they made a good impression. The Clash stood in Amsterdam, without the musical sense being a shadow of the vague resemblance, the difficulty clocked over, extroverted, but all too emphatically.

The sounds, which belong in the punk adventure, but apart from its physical resilience, could not impress, which is on the verge of some kind of pathos. Their fast guitar playing was like midnight and a high flash towards the top, and their drummer Topper Headon couldn't keep up. The intention, but not too short, of the music and the OOH quality, which is the core of the music, now was over before the third second.

Paul Simonon's bass amplifier was replaced at the very end, which was all too strange for the total chaos. It seemed as if one after the other had his asthma inhaler, in order to still get some of the most singing, but also the guitar playing, the drum solos that the drummer Nicky Headon [likely Topper Headon] was struggling with, had in the materialism of the punk fight. That is precisely the element that their music should not have been able to tolerate. The Clash stood on the verge of the cutting edge on Tuesday evening. The excessive noise that the band played caused this. The prices were acceptable. The simple 'control' did not give the impression that the music was an overdriven artistic performance. The result was that the music did not have the direct depth that it did in the first minutes.

After some 'violent eruptions,' 'London's Burning,' 'Hate and War,' and 'I'm so bored with the USA,' and the single 'White Riot'/'Theives on the night' [likely 'Theives in the Night'] (already the fifth!) were the first positive 'climaxes.' As far as the 'noise' is concerned, first from the mediocre drum solos that the drummer Nicky Headon [likely Topper Headon] was struggling with, in most cases. The 'White Riot' did show the necessary clarity, but was barely memorable.

agressie en valse tonen

punkavontuur

DOOR PETER KOOPS

AMSTERDAM, 27 SEPT. - De vierde maal in successie van The Clash was het ook ditmaal weer: chaos, lawaai en ziekte. Vooral dit laatste element heeft The Clash nog nooit de kans gegeven om zich ten volle in hun muziek te uiten. De ene dag komt de wind waait, zo is de gedachte bij The Clash, in het geval van punk: volgens hen is het een gevecht met de dag van morgen, met het leven, brutaal en vluchtig.

Dat dit gevecht ook in hun muziek klank heeft, dat al te nadrukkelijk, werd op dinsdag 27 september in Paradiso te Amsterdam, klaar. Dat is dus de conclusie na het verflauwde en verwaterde beeld van de agressie, wat dan nog overblijft.

Feit is dat The Clash de te-leurstelling van dinsdagavond mede, meer dan ook Ameri-kaan, aan zichzelf te wijten heeft. Want ze wisten in de igneve, naast de muzikale kwaliteiten van hun concert, dat het te doen heeft met hun uiting komt, maar, dat ze dat niet onder controle hebben. Het levert een op-gedraaide en geforceerde muzikaal dag-boek op, wat al teveel het beeld heeft van een goedkoop en gekopieerd aan het uiterlijk van anderen.

Dat ze in de Paradiso-zaal al uren van te voren aan het op-nemen waren van het Amsterdamse Britse groep Suzy & the Clash is niet duidelijk, wel is de invloed overal even uitzet.

Het bleek heel moeilijk ver-moeiend, elke in elk geval een goede indruk te maken. The Clash stond in Amsterdam, zonder dat het in muzikale zin een schim was van de vage overeenkomst, de moeilijkheid overklokt, ext-ravert, maar al te nadrukkelijk.

De klanken uit, die in het punkavontuur thuishoren, maar behalve haar fysieke weerbaar-heid, dat het op een of andere zieligheid kon zich niet imponen. Hun snelle gitaarslag was als middernacht en vlaagje hoog uit naar de top, en hun drum-mer Topper Headon kon niet. De bedoeling, maar toch niet te kort van de muziek en het OOH-gehalte, dat is de kern van de muziek ging, is nu vóór de derde seconde dat het er van komen.

De bas-versterker van Paul Simonon was op het laatste vervangen, wat al te vreemd was aan de totale chaos. Het leek alsof de ene na de andere zijn astma-spuit had, om toch nog wat van de meeste zang, maar ook het gi-taarspel, de drum solo's die de drummer Nicky Headon [likely Topper Headon] kampte, toch in het materialisme had van de punk-gevecht. Dat is juist het element dat hun muziek niet mocht konden. The Clash stond dinsdagavond op de rand van de snede loosden. Het vele lawaai dat de band speelde, waardoor. De prij-zen aanvaardbare waren. De sim-pele 'controle', gaf niet de in-druk dat de muziek niet was op-gedraaide artistieke uitvoering was. Het gevolg was dat de muziek geen directe, de diepte waarop die toch wel in de eerste minuten was.

Na enkele 'violente erupties,' 'London's Burning,' 'Hate and War,' en 'I'm so bored with the USA,' en de single 'White Riot'/'Theives on the night' [likely 'Theives in the Night'] (reeds de vijfde!) waren de eerste positieve 'climax'. Wat er be-treft de 'noise' eerst van de mi-ddelmatige drum solo's die de drummer Nicky Headon kampte, in de meeste gevallen. De 'White Riot' vertoonde wel de noodzakelijke helderheid, maar was nauwelijks iets memora-bels.

Clash concert goes wrong / Clash: animal rock

The third new pop attraction to visit Amsterdam in recent days was the English group The Clash on Monday evening in Paradiso at the invitation of one of the very earliest groups that the Punk movement has attracted. It is a band released a few months ago, reinforced by the new group The Clash Remote and the new single 'Rage Control', and the utmost possible emphasis must be placed on that.

In England, the Punk groups, in most cases, apart from things they are allowed into, and the only real ones, have already made their debut on the continent of Europe, and they are constantly expanding their audience.

The four of The Clash had to be organized in the way that a performance at their level should be, but they can really leave it out. It looks like they weren't put together well. Not only did the hall work at the very last moment with a broken sound system, despite a failing speaker and a broken microphone, but the audience was also disappointed. They did not convey the musical qualities that the band had via their musical power.

The Clash arrived in Amsterdam around noon on Monday and their sound equipment was much better than in the hall: the equipment, as is usual, was not there. The group, which has been together since June 1976, only had a support act at the previous performances in London by The Banshees. Instead of that audience that was already in London after their debut, the audience that could be seen at all the big performances in London was on time to hear the group they came for, but it was the performance of singer Mick Jones and guitarist Mick Jones [Names appear swapped or listed incorrectly, should be Joe Strummer and Mick Jones] and then Suzy and Zack [likely Suzy & The Crash]. Added to this, although they immediately started to impress everyone. They were the first to raise the emerging 'noise' [cut off] aggression that disrupts the entire program, but shows a strange personality, to musical top class.

During this abundant, sometimes irritating, but also sometimes good [performance] on a bass from Paul Simonon of The Clash, the group was quite stoic (they're tired of it!) after the show and followed their own revelation: that a performance at that moment was still reasonable, in the most logical sense.

When The Clash finally came on stage around midnight, the audience had witnessed the group was very angry. They barely took the trouble to start preparing for the performance. The music of The Clash at that moment was only defined by their determination in a desperate rolled-up situation. They were nowhere to be found in their lack of one string after the other and screaming so much that the audience was torn apart by the sound. The most aggressive eruption they got from the audience was when they pulled White Riot into the audience. Also the drummer, Topper Headon, who they read a White Riot from.

MEANINGLESS

It was a meaningless concert. However sharp the group breaks in a musical sense, the accompanying energy, the rhythmic and emotional fireworks that Simonon directed. It seemed as if the aggression that hit this reluctance was reasonably [cut off] put together. The result was a The Clash disillusioned from the stage after an hour and ten minutes of music. They should not have given the brevity of the performance. The audience felt abandoned and the screaming of the audience was gone.

ELLY DE WAARD

Clash-concert gaat de mist in

De derde nieuwe popattractie die de afgelopen dagen Amsterdam aandeed was de Engelse groep The Clash maandagavond in Paradiso op uitnodiging van een van de allervroegste groepen die de Punkbeweging tot op het toe heeft getrokken. Ze is enkele maanden geleden uitgebrachte band, versterkt met de nieuwe groep The Clash Remote en de nieuwe single 'Rage Control', en daar moet de meest mogelijke nadruk op be-wustzijn van.

In Engeland hebben de Punkgroepen in de meeste gevallen, afgezien van zaken waar ze in toegelaten worden en de enige echte, hun debuut al gemaakt op het continent van Europa, en dat ze steeds meer publiek te verbre-den hebben.

De vier The Clash hebben georgani-seerd worden op de manier waarop dat een optreden op hun niveau zou, maar ze kunnen de werkelijk beter achterwege laten. Het lijkt er op dat ze niet goed opgestikt waren. Niet alleen werkte de zaal op het allerlaatste moment met een kapot, om ondanks een falende luidspreker en een microfoon die kapot waren, maar ook het publiek is teleurge-steld. Ze hebben de muzikale kwaliteiten te reden dan ook, niet in staat om de via de muzikale kracht van de band te over-brengen.

The Clash arriveerde maandag tegen de middag in Amsterdam en hun geluidsapparatuur was veel beter dan hun in de zaal: de apparatuur, zoals die gewoon is, was er niet. De groep die sinds juni 1976 bij elkaar bestaat had nog maar een voorprogramma bij de voorgaande optredens in Londen van The Banshees. In plaats dat die nu na hun debuut in Londen al voor de tweede grote optredens gekomen publiek dat op alle dagen in Londen te zien was, erbij was, op tijd op de groep waarvoor het gekomen was had kunnen horen, werd het optreden van zanger Mick Jones [Joe Strummer is the singer, Mick Jones is guitarist] en gitarist Mick Jones [Paul Simonon is the guitarist, Mick Jones is guitarist] eerst Suzy en Zack [likely Suzy & The Crash]. Daar komt nog bij, al begon ze iedereen meteen te imponeren. Ze waren de eersten die met de opkomende 'noise' [cut off] aggressiviteit die het complete programma ver-stoort, maar een merkwaardige per-soonlijkheid vertoont, naar muzikale topklas verheft had.

Tijdens dit overvloedig, af en toe best irritant, maar ook wel eens goed op een bas van Paul Simonon van The Clash was de groep na de voorstelling nogal sto-ïcijns (ze zijn het beu!) en volgden hun eigen onthulling: dat een optreden op dat moment nog redelijk was, in de meest logische zin.

Toen The Clash dan om midder-nacht uiteindelijk op de planken kwam, had het publiek onder ogen gehad kwam, de groep was heel erg kwaad. Ze hebben zich nauwelijks de moeite gegeven om voor het optreden al heel voor-bereiding te beginnen. De muziek werd op dat moment van de Clash pas bij hun bepaling in een wanhopige opgerolde situatie. Ze waren niet te vinden in hun ge-braak bij de ene snaar na de andere en zo schreeuwend dat het publiek door het geluid was verscheurd. De meest agressieve er-ruptie, die ze toen van het publiek kregen, was toen ze White Riot in het publiek getrokken. Ook de drummer, Topper Headon, die ze van de drummer Topper Headon een White Riot eruit gelezen.

ZINLOOS

Het was een zinloos concert. Hoe goed de groep in muzikale zin ook een scheerpe breekt, de bijbehorende energie, de ritmische en emotionele vuur-werk van Simonon dat het regisseer-de. Het leek alsof de agressie, die ge-gen deze onwil raakte dat redelijk [cut off] opstikt waren. Het resultaat was een The Clash-gedesillusioneerd van het podium na een uur en tien minuten muziek. Ze waren niet in de beknop-ting van het optreden had moeten ge-ven. Het publiek voelde zich in de steek gelaten en geschreeuw van het publiek was afgegaan.

ELLY DE WAARD

London punk group in Paradiso in Amsterdam

Clash: animal rock

Sometimes things were not very gentle on Monday evening in front of the stage of the Amsterdam Paradiso.

The Clash is one of those London groups that are known for their hard, raw rock, straightforward, animalistic, with an explosive and anti-tonic [style]. Monotonous music that goes well with the appearance of real punks, finds its low social and aggressive attitude, which the press attributes to everything that belongs to the underground population. Of the approximately fifteen songs by The Clash that were played, 'Hate and War', 'White Riot' and 'London's Burning' are titles that the totally unknown group Suzy & The Crash in Amsterdam, which she for the second time after her debut in London had as a support act on the stage of the Amsterdam Paradiso.

Miss Suzy, who leads this English group, is a handsome and flourishing leader, will be [cut off], but you can also see from her attitude that she puts all her art into the audience with her Anglo-Saxon and low socio-economic status and easy to express. It had everything to do with the fact that they hadn't completely mastered their audience at the beginning of their punk rock show in Amsterdam. They are quite slow to grasp, the punk rock lovers in the hall were not the only ones. They are quite slow to grasp, the punk rock lovers in the hall were not the only ones.

Even after almost an hour of playing, singer Joe Strummer, guitarist Mick Jones, bass-guitarist Paul Simonon and drummer Topper Headon did not seem to be able to fully let go of the audience in the Amsterdam Paradiso.

Londense punkgroep in Paradiso te Amsterdam

Clash: dierlijke rock

Het ging er soms weinig zachtzin-nig aan toe maandagavond voor het podium van het Amsterdamse Para-diso.

The Clash is één van die Londense groepen die bekend staan om hun harde, rauwe rock, recht-toe-recht-aan, dierlijk, met een explosief en anti-tonisch. Monotone muziek die goed bij het uiterlijk van een echte punkers hebben, vindt hun lage soci-ale en agressieve houding, die hun grondig de pers van alles wat tot de bevolking van de underground behoort. Op zo'n vijftien van The Clash's songs die gespeeld werden, zijn 'Hate and War', 'White Riot' en 'London's Burning' titels die de totaal onbekende groep Suzy & The Crash in Amsterdam, die ze voor de tweede keer na hun debuut in Londen als voorprogramma al voor de tweede keer na hun debuut in Londen had voor de tweede keer als voorprogramma op het podium van het Amsterdamse Paradiso.

Juffrouw Suzy, die deze Engelse groep leidt, is een knappe en rijkbloeiende aanvoerder, zal behaald, maar je kan ook aan haar houding zien, dat ze er al haar kunst om het publiek met haar an-gelsaksische en lage socio-economische en ge-makkelijk uit te drukken. Het had er alles mee te maken dat ze aan het begin van hun punkrock-show in Amsterdam haar publiek nog niet helemaal in de hand hadden. Ze zijn nogal langzaam van begrip, de punkrock-liefhebbers in de zaal waren niet de enige. Ze zijn nogal langzaam van begrip, de punkrock-liefhebbers in de zaal waren niet de enige.

Zelfs na een klein uur spelen leek zanger Joe Strummer, gitarist Mick Jones, bas-gitarist Paul Simonon en drummer Topper Headon het publiek van de Amster-damse Paradiso nog niet helemaal uit hun hand te laten liggen.

Photo: JOE STRUMMER IN PARADISO (26 SEPTEMBER 1977)

Then The Clash concert answered expectations better

PPP: GREAT PUNK IN PARADISO OOR 20, October 5, 1977

On Monday evening, September 26th, there were fourteen hundred (!) visitors in the Amsterdam Paradiso for a concert by the English punk group The Clash. Everyone looked punk-cool: dozens of black leather jackets, beautifully decorated T-shirts with many zippers, glittering punk jewelry, and hair spiked up. The party already started nicely with the Eindhoven-based Flyin' Spiderz.

…Is this punk now? Why aren't they playing harder? What a weak mess!…

The English Siouxsie And The Banshees was the other warm-up. The performance was not received with gratitude by everyone. The pogo-dancing punks found her wonderful; they tried to pull the bouncing singer, in shiny black pants and a sheer net top, off the stage with the microphone stand and all, but the somewhat more cautiously interested attendees went to the bar for another beer. 'Where are all the hippies?' asked singer/guitarist Joe Strummer of The Clash. 'When I played last time, only ten of you were lying on the ground,' he said, referring to the 101'ers performance a year and a half ago. 'Shall we play a Ramones song?' he continued.

No, they didn't. 'London's Burning' was the deafening opener, and the following four songs continued at a high tempo until the punk reggae track 'Police And Thieves' was put into a lower gear. Guitarist Mick Jones delivered fantastic heavy-duty solos. In 'White Riot,' Strummer gave the microphone to the frantically screaming punks and then let himself fall from the stage. It was the whimper-ending of an excellent punk concert in Paradiso. FER ABRAHAMS

Photo: JOE STRUMMER IN PARADISO (26 SEPTEMBER 1977)

Dan beantwoordde het concert van The Clash beter aan de verwachtingen.

PPP: PRIMA PUNK IN PARADISO

OOR 20, 5 oktober 1977

Op maandagavond 26 september waren veertienhonderd (!) bezoekers in het Amsterdamse Paradiso voor een concert van de Engelse punkgroep The Clash. Iedereen zag er punkgaaf uit: tientallen zwarte jekjes, prachtig versierde T-shirts met veel ritssluitingen, schitterende punkjuwelen en de haren tot stekels teruggebracht. Het feest begon al lekker met de Eindhovense Flyin' Spiderz. De

…Is dit nou punk? Waarom spelen ze niet harder? Wat een slap zootje!…

Engelse Siouxsie And The Banshees was de andere opwarmer. Het optreden werd niet door iedereen in dankbaarheid afgenomen. De pogodansende punkers vonden haar prachtig, zij probeerde de rondspringende zangeres in glimmende zwarte broek en doorzichtig net microfoonstandaard en al van het podium te sleuren, maar de wat behoedzamer geïnteresseerden gingen naar de bar nog een biertje pakken. 'Waar zijn alle hippies?' vroeg zanger/gitarist Joe Strummer van The Clash. Toen ik de vorige keer speelde, lagen ze slechts tien van jullie op de grond, refereerde hij aan het optreden van 101'ers van anderhalf jaar terug. 'Zullen we een Ramones-nummer spelen?' ging hij verder.

Nee dus. London's Burning was de daverende opener en zo ging het de volgende vier nummers in hoog tempo verder tot de in een lagere versnelling gezette punkreggae Police And Thieves. Gitarist Mick Jones leverde fantastische keiharde solo's. In White Riot gaf Strummer de microfoon aan de uitzinnig schreeuwende punks en liet zichzelf van het podium vallen. Het was het nachtkaarsende van een prima punkconcert in Paradiso. FER ABRAHAMS

Fanzine Cover

Dutch magazine for PUNK LOOSE NUMBERS 150 c t. anbeeld NUMBER TWO Oct '77, Mario Philippons

SEP '77 Clash Review

CLASH On Monday, September 26th, The CLASH performed in Paradiso, so of course I went. When I came in, the Flying Spiders were just announced. They played very well for a Dutch group and looked like real punks. After a long wait and a lot of shouting, The Banshees came onto the stage. Everyone was expecting The Clash, so they were booed. A moment later, Siouxsie, the singer, also joined. She was a nice horny chick, she wore fake leather pants, stockings, and a black sheer top. They played very hard and unintelligible, phony punk, only not everyone agreed with me. A spitting fight ensued between the group and a few spectators, the bass player started kicking, and Siouxsie dealt blows with the microphone stand, after which they were practically driven into the audience. A drunken punk climbed onto the stage and started running toward her. Siouxsie didn't want any of that, so she angrily pushed him off the stage. A long time ago, an English Jehovah was walking around in the audience, asking why we were going there, and got in between a group of pogo-dancing punks, almost getting knocked out. When I saw him standing there again, I pushed him away among the other punks, so I had to take quite a bit of abuse, and I didn't see him again later. There were also some hippies, but they no longer caused trouble. A moment later, The Clash began to play. They played very well and hard, much better than on the LP, only they should have left out that awful song 'Police and Thieves'. When a horny punk chick started humping against Joe Strummer, she was also thrown off the stage. For the rest, you can read about it in the music newspaper Oor. Mario Philippons

Additional Note (JAN/PC)

Something more about that evening: The Clash themselves, Joe Strummer in particular, apparently weren't very happy with the performance, and especially the audience, so I was told by someone who had spoken to him. According to her, punk in Amsterdam wasn't quite right; the concerts attract more sensation seekers than real punks. Furthermore, the Flying Spiders have made a single: 'City Boy'. Not bad. I'd prefer it to be a bit fiercer, but I still count this as the first record by a Dutch group that I consider punk. JAN/PC.

--

nederlands blad voor

PUNK LOOSE NUMBERS 150 c t.

aanbeeld NUMMER TWEE okt '77

SEP '77 CLASH

Op maandag 26 september speelde de CLASH in Paradiso daar ging ik natuurlijk heen. Toen ik binnen kwam werd net de Flying Spiders aangekondigd. Ze speelden voor een Nederlandse groep erg goed en zagen eruit als echte punks. Na een lange wachttijd en veel geschreeuw kwamen The Banshees het podium op. Iedereen had The Clash verwacht en ze werden dus uitgefloten. Even later kwam Siouxie, de zangeres er ook bij. Het was een lekker geil wijf, ze had een nepleren broek aan, maillorken en een zwart doorzichtig shirt. Ze speelden erg hard en onverstaanbaar, overvalste punk, alleen was niet iedereen het met me eens. Er ontstond een rochelend gevecht tussen de groep en een paar toeschouwers, die haartriest begonnen te trappen en schijven deelden klappen uit met de microfoonstandaard waarna ze zowat het publiek werd ingejaagd. Een bezopen punk klom het podium op en begon tegen haar aan te rennen. Van daar moest Siouxie niks van hebben dus ze donderde hem van het podium af. Tussen het publiek liep al een hele tijd een Engelse Jehova rond die vroeg waarom we hier nou heen gingen en was tussen een groep pogo dansende punks ingekomen om zich zover te knock out. Toen ik 'm weer zag staan douwde ik hem weer tussen de mensen te puks zodat ik aardig wat te verduren kreeg, ik heb 'm later ook niet meer gezien. Er stonden ook nog wat hippies maar die hebben nu geen tenen meer over.

Even later begon The Clash te spelen, ze speelden erg goed en hard veel beter dan op de LP, alleen dat trefnummer Police and Thieves hadden ze weg moeten laten. Toen een geil punkwijf tegen Joe Strummer begon te ragen werd ook die van het podium gedonderd. De rest kunnen jullie wel in muziekkarnt Oor lezen.

Mario Philippons

Nog wat over die avond: The Clash zelf, Joe Strummer vooral, schijnt niet zo tevreden over het optreden en vooral het publiek te zijn geweest, zo werd me verteld door iemand die hem gesproken had. Met de punk in Amsterdam zat het volgens haar toch niet zo lekker, de concerten trekken meer sensatiezoekers dan echte punkers. Verder hebben de Flying Spiders een singletje gemaakt: "City Boy". Niet onaardig. Van mij mag het nog wel wat feller, maar toch is dit de eerste plaat van een Nederlandse groep die ik wel tot de punk wil rekenen.

JAN/PC.

----